პასუხი antimelancholy-ის

6 08 2009

აი მისი კომენტარი

ნუ თემა იყო იმაზე რო სიკვდილის ძალიან ეშინია (მდედრია პოსტის ავტორი, ეს ჯასთ ინფორმაციად), რო მამრიც რო იყოს გაიქცეოდა, რო ყველაფერს ფეხზე დაიკიდებს ოღონდ იცოცხლოს, რო “პასმერტნა” გმირობა კი კაია მარა სიცოცხლედ არ ღირს და ა.შ.

ი ტაკ პასუხი რომელიც გადავწყვიტე პოსტად დამედო:

ხო იცი პორნოგრაფიის ყურებაში არსებობს დონეები:
I დონეა: რო ზიხარ და უყურებ ეროტიკებს, ფეშენ ტივის კუპალნიკების შოუებს და რო გიდგები, ყველაფერ უფრო მძიმეს ყურებაზე კიდე დანაშაულის გრძნობა გიჩნდება, წითლდები და ოთახიდან გადიხარ.

II დონეა: სილიკონის ძუძუებიან ცნობილ პორნსტარების ჩისტა F-M ვიდეოებს რო უყურებ და რაკამზე რო მიდის სცენა სირცხვილისგან რო წითლდები და ათავებ…

III დონეა: 1-1ზე სექსების ყურება რო გბეზრდება და ორი ქალი 1 კაცებს რო უყურებ და 1-1ზე სექსებს მარტო ლეზბი საკიტხში და კიდე “ჰოუმ-მეიდ”-ში რო უბრუნდები.

IV დონეა: ყველაფერ საზიზღრობას და საშინელებას რო უყურებ (”გამგელებული ცხენი ხერხავს ლამარას”, 7 კაცი გლეჯს საცოდავ გოგოს, სექს პართი 50 ქალი 3 კაცი და ა.შ.) – რო ლიჟბი აგიდგეს…

ეგრეა მანდაც, შენ ჯერ იმ დონეზე ხარ – სიკვდილის რო გეშინია.

გავა დრო, დაფიქრდები, არა ომის მხრივ, პროსტო ცხოვრებაში დაფიქრდები, მოგიწევს, რაღაც მოხდება, ვიღაცა მოკვდება, ვიღაცას რაღაც შეეცვლება, ხოდა დაფიქრდები რო – ყველა, აბსოლიტურად, ვარიანტში მოკვდები.

მერე დაფიქრდები რო ის რასაც ცხოვრობ – ძალიან მოკლეა და ასეც და ისეც არ გეყოფა.

მერე დაფიქრდები რო… ჩემსავით – დაბერებაზე ფიქრზე აგაკანკალებს.

მერე კაკ რაზ ის დროც დადგება უკან რო გამოიხედავ, წინ გაიხედავ და რო მიხვდები რო აწი მალე დაბერდები…

მე პირადად ვიცი რო მაინც მოვკვდები, 200 წელი არ მეყოფა საცხოვრებლად იმდენი რამე მინდა, თან ყველაფერს მივცემ ოღონდ არ დავბერდე.

მარა რეალობა ასეთია:
მე ვარ მამრი (მამრების სიკვდილიანობა უფრო მაღალია პროცენტულად), ვცხოვრობ პლანეტაზე რომელზეც გარდა “ჩვეულებრივი” სიკვდილის მეთოდებისა კიდე უამრავი ხელოვნური სიკვდილის მეთოდი შეიქმნა და სუფევს ჩვენ გარშემო, რო არ ვთქვა რა ქვეყანაში ვცხოვრობ(იმიტო რო მეტყვით წადიო, მანქანის დარტყმის რეიტები ყველგან ერთნაირია…) შენი აზრით ვიცხოვრებ კიდე 25 წელი? – რომც მივაღწიო – მინდა 50 წლის ვიყო? – 60??? – ამას კიდე უცებ ემატება ის რო მე ქალი არ ვარ: მე მთელი ცხოვრება ცხენივით უნდა ვიმუშაო რო ფული ვაკეთო, უნდა რაღაცეები მოვიგონო რო იქნებ ნაკლებად ცხენივით ვიმუშაო, უნდა ვიწვალო, ვინერვიულო და გავწამდე(არც ქალებს აკლდებათ მამენტ… მარა ქალმა შეიძლება იოცნებოს მაინც პრინცზე რომელიც ზედ გადაყვება…) – ანუ ის 25 წელიც(სანამ 50-ს მივაღწევ) კიდე უფრო და უფრო მეტ წამებაში გაივლის და სიამოვნება თუ იქნება საერთოდ – ღიირს რო იმ 25 წელი პახაობად?

ბრრრრ….

ხოდა კააააააააარგად რო ჩაუღრმავდები ადამიანი ამ ფიქრებს ასეივებ და აგრძელებ ცხოვრებას.

მერე მოდის კიდევ ერთი საფიქრალი ცხოვრებაში, რა არის ბედნიერება და რა არის “მინდა”

მე ეხლა რასაც გეუნები – ეს აბსოლიტური სისულელეა, ანუ შენ კი არ უნდა ცადო გაითავისო, უნდა დაიკიდო, შენამდე ეს თავისით მოვა – ან არ მოვა და მაშინაც ვსიო ოკ, მე პროსტო გეუნები ჩემ შიგნეულობას იმიტო რო შენ ჩათვალე რო მე “სამშობლოსთვის ვწირავ ცხოვრებას” და ჩემი მიზანი გმირობაა, მე გიხსნი რო ჩემი ცხოვრება ისედაც და ასედაც განწირულია და რო… ხო ვოტ და:

ბევრს რო მიქარავ და შეცდები ცხოვრებაში იწყებ ფიქრს იმაზე რა არის მინდა – როდის არის მინდა დასაშვები და როდის არის მინდა ახირება და ზედმეტი ეგოიზმი. როდის მოაქ მინდას – ბედნიერება, რა არის ბედნიერბა, მართლა ფარდობა ცუდ/კარგ მდგომარეობას შორის, თუ რაღაც შინაგანი 1 დონეზე დგომა? – როგორ უკავშირდება მინდას ასრულება – ბედნიერების გრძნობას.

ცალკე გზაში ამუღამებ ძველი ნაფიქრებიდან რო: ცხოვრება მოკლეა, მანქანა მე საფლავში არ გამყვება, სახლი არ გამყვება, დაჟე მეგობრები არ გამყვება საფლავში, “ისტორიაში კვალის დატოვება” მაინდამაინც ვერაფერი დიდი ნუგეში ვერ არი, + 20 წელს რო გადააბიჯებს უკვე ხვდები ხარ რაიმე კვალის დამტოვებელი თუ არ ხარ და ხვდები რამდენ ტრილიარდ ადამიანში 1-ი ვიცით ჩვენ ისტორიიდან… ნუ ტამ ილიას პონტში ლოკალურ VIP-ად დარჩენა იასნია არ ასწორებს, თუ სახელს ტოვებ უნდა აინშტაინის ან ქე მაინც კოლუმბის დონეზე დატოვო სახელი…

მოკლედ მიდიხარ იქამდე რო უნდა “სანამ ცოცხალი ხარ მაქსიმალური ბედნიერება მიიღო” – მერე ხვდები რო სუ ბდნიერი ვერ იქნები, იმიტო რო ბედნიერება ვა პერვიხ მართლა თანაფარდობაა, ვა ვტარიხ ბედნირებას “გამომუშავება” ჭირდება – რაც იწვევს იმას რო ვ ლუდშემ სლუჩე 10% დროისა ხარ ბედნიერი 90% მუშაობ ბედნიერების გამომუშავებაზე და ბედნიერების მომავალი ციკლის გამეორების შანსის გაზრდაზე…

მოკლედ ამ ჩახლართული ფიქრით მიდიხარ მოსაზრებამდე რო… ნუ ჩემი ტვინი აქამდე მივიდა:
აი თუ მომეცემა შანსი სიკვდილის წინ დავფიქრდე ჩემ ცხოვრებაზე – არ უნდა ვინანო არაფერი რაც გავაკეთე და არ უნდა ვინანო არაფერი რაც არ გავაკეთე(რაც შემეძლო და არ გავაკეთე და რაზეც უარი ვთქვი) – თუ მე არ მაქ რა ვინანო სიკვდილის წინ – ე.ი. ბედნიერად ვიცხოვრე, მქონდა იმდენი “მინდა” რამდენიც მინდოდა და გავბედე ყველაფერი რაც მინდოდა გამებედა და არ გადავდე “ხვალეზე” კიდე…

პრი ეტომ ეს ყველაფერი იმ აგავორკით რო რაც გინდა უნდა ვქნა მარა არ დავბერდე.

ეხლა დალშე:
ყველა მამარში, დაჟე მგონი გეებში – ეს კიდე შესწავლის თემაა ჩემს მიერ, დევს “მინდა ომი” – ყველაში, დაჟე მშიშრებში და ლაჩრებში – ღამე ოცნებისას ყველას უნდა იომოს და იყოს რემბო. ცალკე თემაა რა არის მშიშრები და ლაჩრები.

ყველა მშიშარა ვართ – ეს აქსიომაა, ყველას ერტნაირად ეშინია, სისულელეა თქმა რო ვინმეს არ ეშინია, პროსტო ზოგს ან ჩემსავით დაღეჭილი აქ რისი ეშინია და როცა ეშინია თავის თავს ახსენებს ამ ყვლაფერს და აბიჯებს ამ შიშს (ამ შემთხვევაში პრიამა სიკვდილის შიშს მივდექი) – ზოგს კიდე ან არ უფიქრია შიშის დანიშნულებაზე და მიზანზე, ან უფიქრია და მოსწონს ამ შიშის დამცავი ფუნქცია. უშიშრები არც არსებობენ და ვინც არსებობენ პირველივე მანქანა გაიტანს და… და სობსნა აღარ არსებობენ. ყველა ვინც ქუჩაზე გადადის ფრთხილად – მშიშარაა პა აპრიძილენიუ ხო? – მთავარია შიშის დაღეჭვა/დამუშავება თორე.

პრიმერნა იგივე თემაა ადამიანები რომლებიც იაზრებენ რო ტკივილი ინფორმაციაა, ძნელი მოსარევია ხოლმე მაინც ტკივილი მარა არის ხალხი ვისაც ცხოვრების ბოლომდე “ტკივა” და ყვება ამ ტკივილს, და არი ხალხი რომლებიც იაზრებენ რო ტკივილი არის დაზიანების შესახებ ინფორმაცია, აი როგორც რობოტს თვალებში რო წითლად უნთებს(პოპულარულ წარმოდგენაში რობოტს) მისი სხეულის გამოსახულებაზე დაზიანებული კიდურები – ეგეთ პონტში ჩვენ “გვტკივა” და თუ დაფიქრდები ეს არაფერში ხელს არ უნდა გიშლიდეს – ჯასთ ინფორმაცია მოდის რო ის დაზიანდა, ხშირად არაფერი ფატალური ტამ, თითი მოგეწეწკვა სკაჟემ კარებში, გტკივა სასტიკად და რო დაფიქრდე რა მოხდა?

ცალკე დიდი თემაა პატრიოტიზმი, არსებობს თუ არა ის საერთოდ, არის თვით პროგრამირება თუ გარედან პროგრამირება, ამაზე ბევრი მიწერია სხვაგანაც, რა არის საქართველო და რა არის მისთვის ბრძოლა.

არ ვიცი წაგიკითხავს თუ არა, ნუ აი თემა იმაზე რო ყველაფერი ეს არი უბრალოდ თამაში “ქვეყნობანა” თორე რა სისულელეა ხო, სინამდვილეში რა აზრი აქ რუსეთი გვქვია და რუსი პრეზიდენტი გვხმარობს თუ საქართველო გვქვია და ქართველი პრეზიდენტი გვხმარობს, არჩევანის უფლება არც ასე გვაქ, არც ისე და რომ გვქონდეს გვინდაა რო? – როგორ შეიძლება ჯგრომ სწორი არჩევანი გააკეთოს? – მინიმუმ უნდა იცოდეს იმდენივე ვისაც ირჩევს რო სწორად აირჩიოს, არადა არ იცის, ხოდა აბა როგორ უნდა თქვას ჯგრომ სააკაშვილი ჯობია ქვეყნის სამართავად თუ გრეჩიხა სინამდვილეში?…

პროსტო – ჩვენ ვთქვით ვართ ვაჟას პირველი კვარტლელები, მოვიდნენ ვაჟას მეორე კვარტლელები, დადგნენ ეზოში და გამოდით უნდა მოგიტყნათ სახეებიო თქვეს, მეტი დრამატიზმისთვის დაიჭირეს ვიღაც გამვლელი ქალები და დატყნეს და დახოცეს. იასნია არაფერი სხვაობა არ არი კვარტლებს შორის, შეგვიძლია გავატაროთ და ფანჯრიდანვე გავძახოთ – ვსიო თქვენ მოიგეთ ჩვენც აწი მეორე კვარტლელები ვართო, და ნუ ვიფიქროთ რო ის ქალები მაინც დაიხოცებოდნენ და… ვ ხუდშემ სლუჩე გაგვასახლებენ მეორე კვარტლელები პირველი კვარტლიდან და ნუ წავალთ და ვიცხოვრებთ ნუცუბიძის პლატოზე, ნუ ი ჩტო ობშიაკში რა აზრი აქ მაინდამაინც სად ცხოვრობ…

ან შეგვიძლია ვიომოთ – არაფრისთვის, პროსტო ომის გულისთვის და საკუთარი “კაცობისთვის”.

ეს კიდე ერთი თემაა – რა არი კაცობა, რატო მოითხოვება ის ქალებისგან გამრავლებისტვის და კაცებისგან რატო მოითხოვება ერთმანეთისთვის.

ამ მომენტში ჩავთვალოთ რო “კაცობა” აპრიორი ფასეულობაა და გადახედვას არ ექვემდებარება.

და აქედან უნდა დავუბრუნდეთ ბედნიერების და მინდა-ს თემას. და უფრო სწორად ცხოვრების ბოლოდან (როცა არ უნდა მოხდეს ის) გამოხედვის თეორიას და ყველაფერი ისე რო უნდა იყოს მანამდე რო არ ინანო.

ამ მომენტში ავირჩიე მე “ვოლასი” იდეალოგიად, ანუ მივედი ამ აზრამდე და მერე თვალში მომხვდა ანალოგია:
“კი, შეიძლება დღეს თქვენ მოკვდეთ ამ ბრძოლის ველზე, ან შეგიძლიათ წახვიდეთ ამ ბრძოლიდან. და რო იწვებით ბებრები საკუთარ საწოლებში (მაშინ არი იყო მანქანები, კიბო და სხვა სწრაფი სიკვდილის კაი შანსები პრიმ.რედაქტორა) და საკუთარ ფსელში დალევთ სულს – თქვენ გაიხსენებთ დღევანდელ დღეს და იფიქრებთ რო ყველაფერს მიცემდით, იმ განვლილ წლებსაც დღეიდან იქამდე – ოღონდ გქონოდათ მხოლოდ შანსი გეომათ და გაგემარჯვათ დღეს, მხოლოდ შანსი”

კაი თემაა რამდენად ვაჟნია მოგება – და რამდენად ვაჟნია მოგება ისევ და ისევ “კაცის” თვით აზროვნებაში.

კაი თემაა რამდენად საშინელებაა წაგება, თუმდაც იმ კაცებისთვის რომლებსაც მონაწილეობა არ მიუღიათ წაგების პროცესში (მეტიც – ხშირად იმათთვის უფრო დამანგრეველია წაგება…) – იგივე ტამ ფეხბურთის ფანები ხშირად უფრო დანგრეულები და უბედურები არიან ხოლმე ვიდრე მოთამაშეები, იმიტო რო იმან ითამაშა, დაიხარჯა და იცის რატო წააგო და მოიგო, ფიქრობს რო კიდე ითამაშებს და ივარჯიშებს მანამდე და ა.შ. – ფანები კიდე მთელ იმედებს და ენერგიას დებენ ხოლმე, ფულს კიდე ხანდახან და სასტიკად მტკივნეულად აღიქვამენ წაგებას… იასნია ანალოგია ტაკ სიბე, ქვეყანაში კაცობა და არ ომი და მრე წაგება – გარაზდო ხუჟე ჩემ ფეხბურთის ფანობა და ფავორიტი გუნდის წაგება…

ეს არი ბიოლოგიური თვისებები რა.

ყველაფერ ამას მივყავართ იქამდე რო ცხოვრება მაინც ომია, ოფისში იომებ, ოჯახში იომებ, ტრეკზე იომებ მანქანით – მაინც ომობ და მაინც მიისწრაფი პირველობისკენ.

ომი ერთ-ერთი ფორმაა, ultimate ფორმა, შეჯიბრის ერთის მხრივ, “მინდა”-ს მეორეს მხრივ, “უსამართლობაა რას გვიშვებიან” კიდე თავისას უმატებს, + “ჩემი კაცობა დაზარალდება კატასტროფიულად სხვა შემთხვევაში”

სიკვდილის მაინც მოკვდები, მეტიც ჯობია 40 წლამდე მოკვდე ვიდრე 55-ის მერე იცხოვრო… პრი ეტომ შეიძლება სუ ბუნკერში იძინო ღამით – ბომბი არ დამეცესო და მაინც “შემთხვევით” მოკვდე, ანუ რაც არ უნდა “უარო” საკუთარ ცხოვრებას – მაინც შეიძლება “გამოგაცალონ” ის ცხოვრება ხელიდან შენს დაუკითხავად – ტაკ ჩტო ლუდშე სამამუ იმ რასპარიჟაცსია და დადო იქ სადაც გინდა და გისწორდება და არ ინანებ.

იასნია ლუძი ბივაიუტ რაზნიე.

ზუსტად ამას ვიძახი ბოლო დროს – ნელ-ნელა გაირკვევა დღეს როგორი ლუძებისგან სედგება ჩვენი ქვეყანა და ისეთი დარჩება “ქართველობა”.

არაფერი ამაში ცუდი არ არი, როგორი “ქართველობაც” არ უნდა დარჩეს, პროსტო მე ასეთობა მევასება და მაქ ამის რაღაც ზადატკები, ზოგს ისეთი ევასება – ვნახოთ როგორობა ევასება უმრავლესობას. რამდენიც არ უნდა ვილაპარაკოთ – მარტო საქმეში გაიცხრილება იასნია სინამდვილეში ვინები ვართ.

არაფერი გიჟი ფანატიკი “რაც მაგრები ვართ ქართველები ვართ”-ი და “ქართული კულტურა!!!” – როჟა მე არ ვარ.

პროსტო მევასება ომობანა, მევასება ღრმა ბავშობიდან, იმ დღეს ვიხსენებდი, 3 წლის თუ 4-ის ვიყავი, ბაღში დავდიოდი ჯერ, უბანში “ბახ-ბახ-ბახ” ომობანას რო ვთამაშობდით და იქაც კი ძალიან სერიოზულად და ორგანიზებულად ვუდგებოდი საკითხს, ძალიან მეთოდურად დავიპარებოდი, ვმუშავებდი კუთხეებთან მისვლის ტექნიკებს, ვაკეთებდი მანევრებს და… აი ზალიან სერიოზულად რა, იქიდან დღემდე მაგ მხრივ ჩემში არაფერი არ შეცვლილა საერთოდ, და თან მახსოვს, არაფერი არ მახსოვს ჩემი ბავშობიდან, მარა მახსოვს ეზოში რაღაც დეზერტ იგლის პლასმასის მულიაჟით როგორ დავიპარებოდი, ტყავის კურტკით რომელიც არ ვიცი საიდან მქონდა და როგორ სპლინტერ-ცელურად ვებრძოდი სხვა უბნელებს (იასნია ვერც ვერასოდეს მკლავდნენ და მერე აღარ მეთამაშებოდნენ ხოლმე, შენო უკნიდან გვეპარებიო და ეგრე რა კაიფიაო, მაშინ მთელი კაიფი იყო სახით ერთმანეთისკენ სირბილი, ბახ ბახ ბახ ძახილი და მერე კამათი ვინ მოკლა პირველმა :დ – უკნიდან მიპარვა, ჩასაფრება და შემორბენა არა კაცურ თამაშად ითვლებოდა :დ )

დღემდე ზუსტად იგივე ვაკეთებ.

და საბოლოოდ: ცხოვრების ბოლოს მაგრა გამიტყდება რო ვცხოვრობდი ქვეყანაში რომელშიც შემეძლო ომი და არ ვიომე! (იმდენი კაცია მსოფლიოში რომლებიც “რაფინირებულ” ქვეყნებში ცხოვრობენ, მთელი არსებობა ანძრევენ ომზე და არასოდეს არ მოუწევთ…) – ყველას ევასება რაღაც სპორტი… ტაკ ვოტ ომი – სუპერ სპორტია, ყველა სპორტი შექმნილია ომის გამარტივების გზით. არსად არ არი მაგდენი ადრენალინი და გართობა.

კი მოვკვდები.

პრი ეტომ ეს ფრაზა უნდა წაიკითხო არა როგორც “კი ომში მოვკვდები ვიცი” – არამედ როგორც “100%-ით მოვკვდები ცხოვრების მანძილზე”

ბევრად უფრო მეშინია რო მოვკვდები უაზროდ ავადმყოფობისგან, ავარიაში, უბედური შემტხვევისგან, ან დაბერებისგან – ვიდრე ის რო სადმე ამაფეთქებენ ან ტყვიას მაჭედებენ – იქ ქე მაინც იცი რო აი მოკვდები, ქე მაინც ცოტათი მაინც გაქ შანსი – იბრძოლო შენი სიცოცხლისთვის და პრიამა აი… აკონტროლო შენი სიკვდილ/სიცოცხლის ამბავი.

აქ კიდე ხარ შენტვის ხარ, მოშვებული, და კვდები არაფრის გამო…

კი მე კონტროლოგილიკი ვარ.

იმედია გადმოვეცი რაც მინდოდა მეთქვა.

Advertisements

მოქმედებები

Information

11 responses

6 08 2009
ჰიუსტონ

ყველაფერში გეთანხმები, ნამდვილად კარგად გიწერა. ერთადერთი პატრიოტულ თემაზე სხვანაირი შეხედულება მაქვს. :D
კარგი ბლოგია

6 08 2009
zvigena

საქმე აკეთე და რაც არ უნდა იძახო პატრიოტიზმი მკიდიაო, უბრალოდ ავტომატურად ქვეყნის კაცი გამოხვალ.
და იმათზე მეტსაც გააკეთებ, არც რომ შეადარებ იმდენად მეტს, სუფრის სადღეგრძელოებში სასწაულად “გულანთებულები” ქვეყნის სიყვარულის ფიცილში რომ იწვებიან.
ვინ რას გავაკეთებთ წინდაწინ მაინც არ ვიცით, ზოგადად რომ ვთქვათ, (ეს ისევ უჩას აზრია და ვეთანხმები რათქმაუნდა) დიდი წილი კაცების რომ ადგნენ და ამ აზრით და შემართებით იომონ და ეომათ, დღეს დაბეჩავებული კი არა კაცების ამაყი ქვეყანა ვიქნებოდით

8 08 2009
antimelancholy

pasuhis pasuhi:
არ მინდა შეშფოთებულ დედას დავემსგავსო, რომელიც შფოთვა-შფოთვით ყვება თუ როგორ უყვარს მის 19 წლის ბიჭს CSის თამაში & როგორი მანკიერებაა ახალგაზრდებს ამდაგვარი რამეები რომ მოსწონთ. but… არ შემიძლია რომ არ გავიტლიკო რაა :D შენ მოგწონს & გიზიდავს ომი & განაზოგადე ეს შენი სქესის წარმომადგენლებზე, რაც ვფიქრობ არასწორია. (deviant nastaiashi :D ) ნუ შენს მოწონებებს ვერ შეფავასებ & მით უმეტეს არასწორს ვერ ვუწოდებ, არ მაქვს უფლება, უბრალოდ ვთვლი რომ საკმაოდ იშვიათი & უცნაურია. მგონი ის კოდია, ზე-კრიმინალებს რომ გააჩნიათ :D აი ისეთებს სკოლებს რომ აფეთქებენ & ქუჩაში ხალხს რაძი კაიFა იარაღს რომ გადაატარებენ ხოლმე & ბოლოს რომ ღჩნდება(აღმოჩნდება) ხოლმე, რომ ბავშვობაში მეზობელ რუდლოFს ან დენისს მიუორალებია დაუნინგ სთრითის 24 ნომერში :D
just imagine.. ყველაფერს აკეთებ რაღაც შედეგისთვის ხო?? მე ვცეკვავ იმიტომ რომ ფიზიკურ & სულიერ კმაყოფიელბას მგვრის, ვსვამ დედააფეთქებული ჭყონიას 2ჯერ დედააფეთქებულ კოკა-კოლას, იმიტომ რომ წყურვილს ვიკლავ, ვსწავლობ რომ განათლებული ვიყო. ანუ ყველგან მოტივატორი არის შედეგი. & ომის ძირითადი შედეგი (ნე სმოტრია წაგება, მოგება) არის სიკვდილი. ანუ შენ მიილტვი სიკვდილისკენ( არაარსებითია ვინ მოკვდება ) მთავარია რომ ის ფაქტი, რომ ვიღაც მოკვდება შენთვის დასაშვებია & თუ რამეა ამას ხელს შეუწყობ , თანაც სიამოვნებით :D

მე ვთვლი რომ ვარ ბედნიერი ადამიანი, რადგან ვცხოვრობ ლაღად. ამის მიზეზი ისაა, რომ ყევვლაფერს, რაც უარყოფით ემოციებს იწვევს, ვერიდები. ქუჩაში როცა ვხედავ ბევრ ხალხს & ვამჩნევ რომ მასობრივი პანიკა სუფევს, არ მივქანდები & არ ვნახავ ტვინიs რომელი ნახევარსფერო გადაუჩეჩქვა მარშუტკამ ფეხით მოსიარულეს; მაგრად მკიდია რა საკითხზე ჩხუბობენ ეზოში ბიჭები; არ ვუყურებ ბაევიკებს, მით უემტეს თრილერებს; მამაჩემივით არ ვიძაბავ ტვინს დისქავერიზე ნიუ ედიშენ ბომბდამშენების ფრენის ტექნიკის შესწავლით :D, არ მივეკარები იარაღს რაძი ინწერესაც კი))), არ ვუყურებ კურიერს :D შედეგი ისაა რომ ჩემს ცხოვრებაში ხდება მხოლოდ სასიამოვნო ან ნეიტრალური ამბები. ამიტომ ვიცი რომ ყველაფერი კარგად იქნება ( არც ოპტიმისტი ვარ , არც პესიმისტი, & არც პოხუისტკა, პირიქით ბევრ რამეს overგანვიცდი ხოლმე ) ბედნიერის გამომუშავება ახსენე, ჰოდა აი ეს არის ჩემეული ბედნიერების გამომუშავება, რომელიც წარმატებით მუშაობს. თავს ყოველთვის მშვიდად ვგრძნობ & თუ აფექტურად ვარ, აუცილებლად დადებითი ფონი აქვს. საერთოდ თუ ცოtა ჭკუა, enough სივყარული & კავშIრები გაქვს, ძნელია მეორეხარისხოვან რამეებზე იფიქრო & თავი აიტკიო მით უმეტეს.

ახლა რაც შეეხება თემას ( თემა კი არა თემურია იმდენ ქვე თემას შეიცავს უკვე :D ). დავიწყებ ბოლოდან & გაგაცნობ ჩემს პირველ დასკვნას. i tak: შენ გაქვს ვაენნი ინტერესები, ალბათ სახლში გიდევს იარაღი, გიყვარს ბრძოლის იმიტაცია ბავშვობიდან, სიამოვნებით წახვიდოდი ომში, შნეი საყვარელი გმირი უილიამ ვოლასია(fridooooooooooN :D ) … ეს ყვეალფერი აისახება შენს სტატუსზე. ანუ შენი განუყოფელი ნაწილია ის რაც ჩამოვთვალე, შესაბამისად შენს წარმოდგენაზე ადამიანთა წარმოსახვაში იხატება ე.წ “მებრძოლი” ადამიანის ტიპი.
ბუნებრივია რომ ეს შენ მოგწონს, იმიტომ რომ სხვა არავინ ჩააფათურებდა ასეთი მისწრაფება იქონიე აუცილებლადო..
მოკლედ მაქვს დაშვება, რომ სტატუსის გავლენის ქვეშ ხარ, რადგან არარეალურად მეჩვენება ის რაც წავიკითხე & მაგის ქეისსაც დაგიწერ რატომ )
ერთი ექსპერიმენტი ჩატარდა რამდენიმე ათწლეულის წინ, თუ სწორად მახსოვს მილერმა ჩაატარა.. იკვლევდა სტატუსისადმი დამორჩIლებულობის ხარისხს. სრულიად უწყინარი & არადანაშაულებრივი წარსულის მქონე ადამიანების უმრავლესობა ექსპერიმენტის სხვა მონაწილეს(რომელიც ელექტროსკამზე იჯდა) აძლევდა ელექტროშოკის სასიკვდილო დოზას, რათა საკუთარი როლი გაემართლებინა (როლი იყო მკაცრი მასწავლებლის-რომელიც ყოველ არასწორ პასუხზე ე.წ “მოსწავლეს” ელექტროშოკის დოზას უმატებს) მოსწავლე, რა თქმა უნდა, მსახიობი იყო, რომელიც დენდარტყმულის იმიტაციას აკეთებდა.
ამ ექსპერიმენტის მორალი ისაა, რომ ადამიანები ხშირად ახორციელებენ მათთვის არსასურველ ქმედებებს, რათა როლი გაამართლონ & სტატუსი გამოკვებონ.

მე მჯერა რომ მართლა წახვიდოდი ომში, მაგრამ არ მჯერა რომ ამას სიამოვნებით გააკეთებდი & თუნდაც იმის არ მჯერა, რომ ომში სიკვდილი გირჩევნია ტრადიციულს. კი.. ზოგჯერ მეც მიფიქრია რომ გერენტო ასაკში საწოლში უცერემონიოდ გაგუდვას მირჩევნია, top speed ავიღო სადმე ტრასაზე & ორგანიზმის სისწრაფეზე არაადაპტირებით მოვკვდე ))) იმიტომ რომ ალბათ უფრო საინტერესოა რომ შეგეძლო არ მომკვდარიყავი, მაგრამ მაინც მოკვდი, უფრო საინტერესოა შენი მანიპულაციის შედეგად რომ იწერება თვალწინ game over & არა თირკმელის ან გულის, უფრო მეტად აფასებ უკანასკნელ წამებს ვიდრე საწოლში ექიმებით გარშემორტყმული, ან დაჟე უგარშემოტყმულოდ :D საკუთარ თავს თავად რომ გაუჩალიჩებ უფრო ჯიგრულია, იმიტომ რომ კვდები & ტაკ შტო დროც აღარ გაქვს რომ ქმედება ინანო ))) რაც მტავარია შეგრძნება არ გაქვს დამარცხებულის. სუიციდისტების სქემას გავს-
ხედავ პრობლემას, გეუფლება სუიციდური განცდა, იწყებ ფიქრს, გრმავდება თვითმკვლელობის სურვილი, იწყებ ფიქრს თვითმკვლელობაზე, იჯერებ რომ ეს ძალიან ძნელია & მხოლოდ ერთეულები ახერხებენ, აპათოლოგებ & გმირობაც გგონია დაჟე, & ბოლოს ახორციელებ. ისინი თავს ძლიერებად გრძნობენ & ისე მიდიან მაიკლასთან & ახლა წარმოიდგინე სულით მეომარი ტიპი რომ ხარ & იმენა გევასება რა ომი, მიდიხარ ხედავ მტერს & ფიქრობ ამათ დავაცვენ ძირს, იწყებ ომს, შედიხარ აზარტში, იმყარებ რწმენას… მოგების რწმენას & ვდრუგ ვიღაც კასკიანი & ჩექმებიანი მახინჯი თავისი ტეტეთი თუ მაკაროვით თუ რაცაა შენს ვენებს აძალებს სისხლისგან დაიცალონ. R U sure რომ ამ დროს შენ გამარჯვებულად იგრძნობ თავს?? ესაა შენი იდეალური სიკვდილი???

დამიჯერე შენც დახუჭული გაქვს თვალები.. ოღOნდ შენ სხვანაირად & სხვა საკითხებზე. ვიცი რომ ME დახუჭული მაქვს, თან ამგრად.. ამიტომ არ მივყარს ამ თემაზე საუბარი & ყოველთვის როცა ჩემი წარმოსახვითი ფილტრის თემას ვეხები საკუთარ თავთან საუბრისას ისეთი გრძნობა მეუფლება, პატარა ბავშვები ნატკენს განგებ რომ იწვალებენ ხოლმე..

“ტკივილი ინფორმაციაა”- კი გეთანხმები, ისევე როგორც სიამოვნება. პლაცებო ეფექტი რაბოტაyეტ )) მაგრამ ეს ინფორმაცია არის დადებითი ან უარყოფითი ხო? ვთქვათ როცა გვტკივა ცუდად ვართ ხო? ეგ ხო იმის ბრალია რომ ტკივილი, რომელსაც ჩვენ უარყოფითი ინფორმაცია ვუწოდეთ ცუდ ემოციებს აღძრავს. იგივე ავიღოთ არაფიზიკური ტკივილი- დეპრესია.

სინანული?? ცხოვრებაში არაფგერს ვნანობ გარდა : 1) რომ ერტ-ერტ გამოცდაზე ვისთანაც ვიჯექი იქიდან სხვასთან გადავჯექი:D :D 2) უფრო გლობალური, რომ ჩემდამი მოსიყვარულე ადამიანებს გვიან ვაფასებდი ხოლმე. მეტს აღარაფერს ვინანებ წესით & მიუხედავად იმისა, რომ სიკვდილი საშინლად არ მინდა & ბევრი რამ მინდა მოვასწრო, ხვალაც მზად ვარ სიკვდილისთვის.
საერთოდ ბავშვობიდან შეგრძნება მაქვს რომ 21 წლის დავიღუპები )))) ასე რომ გრძელადიან პერსპექტივებს არასდროს ვსახავდი & ყველაფერი რაც ჩემს შიგნით მყოფ მეს უნდა ამ წლებში უნდა მოვასწრო, დანარჩენი უმნიშვნელოა. თუ 21ის მერეც ვიცოცხლე ხო ვაბშე მუაგარ :D

:ploxo chto ona umriot, no kto budet jic?? : :araferi:

ტაკ ახლა რაც შეეხება იმ ქვეყანას რომელშიც მე გეოგრაფიულად ვიმყოფები: სრულიად არ მიმაჩნია არარეალურად იარაღით & სისხლისღვრით მიზნის მიღწევა, ამგრამ მე ვთვლი რომ არ ღირს. იცი რა არის?? შეიძლება ძალიან სასაცილო & გამაღიზიანებელია რომ ყველა მნიშვნელოვანი ფიგურა ერთი შIნაარსის მქონე განცხადებას რომ აკეთებს იმის შესახებ რომ საჭიროა დიალოგი & ა. შ

მაგრამ )) აი როგორი მარტივია იცი თუნდაც აფხაზეთის დაბრუნება??
დიპლომატების პროფესიონალიზმი რომ ნულს ჩაცდენილია მაგის ბრალია ანწილობრივ რომ არაფერი გამოდის. რამდენიმე ადამიანია საჭირო რომელიც “ეგ მიწები ოდითგანვე ჩვენია”-ს , წმინა ნინოს ჩარევის & უუუსუბიექტურობის გარეშე დაჯდება & ჩამოაყალიბებს ამ საკითხს & ეს არანაირად არ არის ძნელი იმიტომ რომ არსებობს ამის უუდიდესი სივრცე. ეს სივრცე უდნა შეივსოს სწორი არგუმენტაციით. ზუსტად იგივე მოხდა კოსოვოს შემთხვევაში. ამასთან დაკავშირებით საინტერესო მასალას ავტვირთავდი აქვე ,რომ მქონდეს იმედი, რო ვინმე წაიკითხავს. დაველოდოთ როდის გაიაზრებს ვინმე, რომ 21ე საუკუნეში იარაღის მიღმა არსებობს უამრავი საშUალება ბრძოლის. მაგრამ მაგ ბრძოლას გონებრივი რესურსები ჭირდება რაც ჩვენთან ჭირს :D :D

მე მესმის შენი( საერთოდ თქვენ 70, 80იანელებს ნერვები მაგარ ცუდ დღეში გაქვთ & მაგრად გაგასასტიკათ ამდენმა უბედურებამ ) მოკლედ, მოდუნდი, დამშვიდდი, დაივიწყე ომობანა & ბუენბრივ სიკვდილს მაგდაგვარი მისწრაფებებით ნუ დააჩქარებ.

ბოლოთქმა:

დახუჭე მაგრად ტვალები, იმიტომ რომ ეს ქუჩა, შენს მიერ ნახსენები კვარტლებიანად :D, ეს ქალაქი , ეს ქვეყანა & ეს დედამიწაც გულისამრევია.. ან არ ვიცი, შეიძლება მე ვარ გულარეული განწყობით მაგრამ ფაქტია რომ გარემო რომ ისეთად მივიღო as it is გული გამისკდება )

& სანამ რამე გვეშველება(ვერ ვიტნ ამ სიტყვას) i’ll close my door in my invented world..

ქოზ reality is what i make of it .

ბოდიში არასტრუქტურირებული & ნაკლებად დალაგებული აზრებისთვის. კიდევ ბევრი სივრცე დავტოვე, რაც შემეძლო შემევსო..

ზავერშენიე რაბოტი :D

10 08 2009
Dato

“აი როგორი მარტივია იცი თუნდაც აფხაზეთის დაბრუნება??
დიპლომატების პროფესიონალიზმი რომ ნულს ჩაცდენილია მაგის ბრალია ანწილობრივ რომ არაფერი გამოდის. რამდენიმე ადამიანია საჭირო რომელიც “ეგ მიწები ოდითგანვე ჩვენია”-ს , წმინა ნინოს ჩარევის & უუუსუბიექტურობის გარეშე დაჯდება & ჩამოაყალიბებს ამ საკითხს & ეს არანაირად არ არის ძნელი იმიტომ რომ არსებობს ამის უუდიდესი სივრცე. ეს სივრცე უდნა შეივსოს სწორი არგუმენტაციით.”

lol:)))))

eh…

11 08 2009
Cyborg Mcloud

Dato
მეოთხე დღეა ვფიქრობ რა დავწერო პასუხი.

პათეტიკის გარეშე.

ისევ ვფიქრობ.

11 08 2009
antimelancholy

mec sakmaod vifiqre & tan imis gamo rom forumidan vakopireb teqsts( blogze erovnul asota uqonlobis gamo) 2 jer wameshala udzlieresi argumentacia :D am pasuhis weris 3jer mcdelobashi diadi writing skillebi gamovimusahve=\

11 08 2009
OHO

http://none.ge/index.php?newsid=6408

ამ ფილმს უყურეთ აბა … ეხება თემას რაღაც ნაწილში ;)

პ.ს ბოლომდე უყურეთ …

7 09 2009
Zyklon

nu, gogosgan, Tanac 21 celze naklebi asakis gogosgan arc aris gasakviri aseTi pozicia.
igivea axla biWi da gogo rom dadgnen da kamaTi daiwyon, saTamaSo Tofi jobia Tu Tojina.

16 10 2009
ლიკა

ერთის მხრიდან “გულის გასკდომის” შიში (ანუ ჰისტერიული ტიპაჟი), მეორე მხრიდან “ომის წყურვილი” (ანუ აგრესიული ტიპაჟი).

დიალოგი შეუძლებელია.

16 10 2009
Cyborg Mcloud

ლიკა: ეს მეზე? :დ

20 10 2009
BigCrow

თვალები მეტკინა :)

კომენტარის დატოვება

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s




%d bloggers like this: